Het is alweer 2 weken geleden dat ik de dam tot dam gelopen heb. Wat gaat de tijd toch snel. De trainingen gaan weer door en waar het voor de Dam tot Dam bijna altijd mooi weer was hebben we alweer 2 regenachtige trainingen gehad waar de training van donderdag voortijdig stopte omdat het onweerde.
Ik heb aan iedereen gevraagd om een stukje te schrijven over zijn traingingservaringen en als afsluiter de dam tot dam. Ik heb er maar 3 gehad dus:
KOM OP MET DE ANDERE VERHALEN!
Mijn eerste hardloopstapjes begonnen op het InternetVoordat ik met Start to Run meedeed was ik al een paar keer met hardlopen begonnen. Met Eelco rende ik door het Darwinpark en na 2 minuten was ik volledig uitgeput. Het commentaar 'Ga je nu al lopen, we beginnen net' was niet echt opbeurend. Terwijl ik bij fitness rustig een uur op de crosstrainer kon staan. Hoe kon dat toch? Ik besloot voor mezelf dat ik een verkeerde bottenstand had, mijn spieren niet geschikt, mijn longinhoud te klein etc. Tot ik
Start to Run tegenkwam op Internet. Ik besloot het nog één keer te proberen. Als het zo in een groep met de juiste begeleiding niet zou lukken dan was dat voor mij echt bewijs dat hardlopen niet voor mij geschikt was.
Start to RunIk kreeg keurig een email dat ik de volgende zaterdag op de atletiekbaan in Zaandam verwacht werd. Atletiekbaan?
Ik wist niet dat we dat hadden in Zaandam. Opgezocht op Internet en ik kwam al gauw er achter dat dit naast het Zaanlands Lyceum lag. En het begon goed, ik kon de ingang niet vinden. Over een sloot gesprongen bij het Zaanlands Lyceum en daar kwam ik er achter dat de ingang aan de overkant ligt. Het startte met een praatje van de hoofdtrainer Peter. Hierna moesten we 1 rondje buiten de baan inlopen. Halverwege kreeg ik het benauwd. Als dit alleen maar inlopen was, was die training dan niet veel te hoog gegrepen voor me? Gelukkig was ik niet de enige. Die eerste training begon met zeer lange warming up, loopscholing en de kern, 8 keer 1 minuut hardlopen. De trainingen waren informatief, vermoeiend en wat schetste mijn verbazing? Na 6 weken kon ik 3 km harlopen zonder te stoppen! Ik was supertrots op mezelf!
AV Zaanland Dam tot Dam arrangementEn ik had de smaak te pakken. Samen met mijn hardloopmaatje Rien begonnen we samen aan het Dam arrangement. Helaas moest Rien na 2 weken afhaken vanwege een archillespees blessure. Nog steeds kon ik niet geloven dat je in een half jaar tijd van niets naar 16,1 km hardlopen kon gaan. Dus ik wilde iedere training erbij zijn of anders zelf lopen. De trainingen kende dieptepunten en hoogtepunten. Wat vond ik die eerste zaterdag strand- en duintraining zwaar. Na het douchen heb ik nog een paar uur geslapen!
Een ander dieptepunt was die Coopertest, ik werd zo zenuwachtig van die klok dat het rennen helemaal niet meer ging. Daar tegenover stonden die keren dat het fantastisch ging. Met de groep voor het eerst buiten de baan trainen en je loopt zomaar 15 minuten achter elkaar, En de keer dat je alleen loopt en het lijkt alsof het lopen helemaal vanzelf gaat. Of de 2e Warmingup loop, 7,5 km in 45 minuten!
En de opbeurende peptalk van trainers en andere lopers als het even niet lekker gaat, of alle gezellige gesprekken tijdens het lopen, zo leer je nog je groep kennen.
Dam tot DamEn dan is het tijd voor dat waar je al die tijd voor getraind hebt, de Dam tot Dam! De week ervoor nog een peptalk van Carolina gehad en heeft ze uitgelegd hoe die dag eruit ziet. En voor je het weet sta je in het startvak en begin te loop. En wat ging dat lekker. Ik had voor mezelf drie doelstellingen, ten eerste uitlopen zonder te stoppen, ten tweede lopen zonder pijn en als laatste genieten van de loop. En al die doelstellingen heb ik gehaald in een prachttijd van 1 uur en 48 minuten, 2 minuten onder mijn geschatte tijd.
Lappenmanders
Bij sommige is het niet zo fantastisch gegaan. Mieke heeft wel het meest schrikwekkende verhaal. Ze liep samen met Annette en bij de begraafplaats moest ze ernorm plassen. Wat er daarna is gebeurd weet ze niet helemaal meer. Ze heeft zich gericht op een spandoek rood met witte letters finish erop. Toen ze die over was hebben 2 broeders haar onder de armen meegenomen en op een brancard gelegd. Ze werd wakker met een infuus in haar arm en een zuurstof masker op haar neus. Wat er nu precies mis is gegaan weet ze niet. Ze heeft genoeg gedronken, misschien toch niet genoeg suikers en last van warmestuwing?
Op het allerlaatste moment konden sommigen niet lopen. Aat is nog steeds herstellende van een dubbele longonsteking, Kathelijne die ontdekte dat ze de ziekte van Crohn heeft, Martijn en John die allebei een knieblessures hebben. Sterkte allemaal en ik hoop dat ik jullie zo snel mogelijk op de trainingen zie en anders tot volgend jaar bij het nieuwe dam tot dam arrangement?
Toffe trainers Ze waren er bijna altijd, onze trainers.
Ruud nam een korte vakantie maar miste ons zo dat hij snel terug was. Ook voor zijn nieuwe glimlach was hij er een paar traingingen niet, maar voor de rest was hij er altijd. Dit gold ook voor Carolina. Ze miste enkele trainingen vanwege kapper bezoek en een nieuwe tv. Maar voor de rest waren ze er altijd. Ze hebben ons gestimuleerd en uitstekend begeleid. En ook de inval trainers, Gitta, Peter, Paul, bedankt! Gewoon top!
En hoe nu verder?Groep 1a en 1b worden samengevoegd tot groep 1. De blog van rudy wordt gesloten en we gaan verder met deze blog tot het volgende dam tot dam arrangement. Dan komt het grote moment dat wij niet langer meer groep 1 zijn maar groep 2 worden. Sommige van ons gaan door naar groep 2 omdat ze trainen voor onder andere de halve marathon.
We maken een nieuw smoelenboek en als je de mailtjes voor groep 1 nog steeds wilt ontvangen meldt je dan aan bij bas apestaartje baseneelco punt nl. Ik zet je dan op de mailinglijst. Wil je ook stukjes schrijven op de blog meldt je dan aan. Ik vertel je hoe je toegang krijgt.
groetjes
Bas
Helaas aan al het mooie komt een einde. Zo ook aan deze blog. Op dit moment zijn we nog net groep 1, maar binnen 4 weken zullen we doorverhuizen naar groep 2. Voor degene die gestopt zijn deze winter en nu weer vrolijk de start to run doen is hier de nieuwe website voor groep 1
Het was me weer een weekje. Dinsdagavond koud en regen, donderdag koud en regen en toen ik zaterdag naar AV Zaanland fietste regende het ook. Kan iemand me er aan herinneren dat hardlopen leuk is? 
En deze Pieten leidde ons via een warming up loop langs de provinciale weg, door het net opgeknapte, nog iets kale Volkspark en via de Westzijde weer terug. Bij Paul's "Pieten-doe-me-maar-na" spel begon de zon te schijnen. En zo zie je dat de thuisblijvers een hoop mooi weer missen. 
Leren lezen met Bert
Pepernoten Piet Rudy
De opkomst was niet zo groot, zo'n 20 man, dus werd besloten om met alle groepen samen te trainen. Peter was ziek dus Bert nam de honneurs waar want hij wist de weg.
Drie maanden vóór de DtD kreeg ik al last van mijn peesontsteking, ik besloot om i.p.v. 3 x per week, 2 x te gaan trainen. Dit ging met vallen en opstaan. Vrijdag voor de DtD lag ik zelfs met 40° koorts 'te bed', maar ik wilde mijn 6 maanden trainen voor de unieke happening me niet laten afnemen. Yoda verklaarde me 'ontoerekenings vatbaar' en ze had natuurlijk gelijk. Bij de start voegde ik me bij Carolina en liet me meevoeren door de tunnel, regelmatig temperde ze me en vaker spoorde ze me aan. Kadoelen vond ik een ware happening, ik genoot. maar bij Molenwijk merkte ik dat m'n lichtje uit ging en ondanks dat Carolina het probeerde 'lostte' ik om een dextrootje en vocht in te nemen. De Verlengde Stellingweg was killing en ik liep daarna als een zombie. Reikhalzend keek ik uit naar de Zuiddijk waar vrouw, kind en vrienden me stonden aan te moedigen. Dat had ik nodig! en in een roes holde ik richting finish.
Hallo toppers,
Ik hoop ons gezellige groepje, de spirit en goede sfeer te kunnen voortzetten. Ik ben apetrots dat jullie de DtD allemaal zo glorieus hebben gehaald !! Chapeau !! Tevens wil ik jullie bedanken voor jullie inzet, de gezelligheid, betrokkenheid en de vele cadeautjes en bedankjes die ik van jullie mocht ontvangen, echt hartverwarmend ! Ik heb het met heel veel plezier en voldoening gedaan en zeker niet zonder resultaat mag ik wel zeggen.
Na de afgelopen weken herstellen van de D2D, vandaag maar weer eens een lekkere duurloop gedaan. De reis ging dit keer naar Het Twiske.
Alhoewel we nog niet echt getraind hebben op estafettevormen, neem ik bij deze in elk geval het schrijfstokje vast even over van Danny en Ruben en zet mijn persoonlijke ervaring op de digitale snelweg. 
De Zaankanterloop was vooral leuk omdat ik pal langs mijn huis liep en ik ging niet eens naar huis… het verdere parcours vond ik wat minder (wat een hoop stoepjes zeg…), maar goed, kniesoor die daar op let. De Loop voor Hoop vond ik pittig, mede dankzij het warme weer, maar als generale repetitie voor de Damloop: uitermate geschikt! In de wetenschap dat ik de 15 kilometer gewoon in de benen heb, zag ik de Damloop nog meer met vertrouwen tegemoet.
En wat krijg je een peper alsnog in de r..t, als je in de laatste bocht wordt toegejuicht door je eigen familie en vrienden. Ik ben helemaal aangestoken door het Damloop-virus en laat mij volgend jaar graag weer besmetten!
Ik wist niet dat we dat hadden in Zaandam. Opgezocht op Internet en ik kwam al gauw er achter dat dit naast het Zaanlands Lyceum lag. En het begon goed, ik kon de ingang niet vinden. Over een sloot gesprongen bij het Zaanlands Lyceum en daar kwam ik er achter dat de ingang aan de overkant ligt. Het startte met een praatje van de hoofdtrainer Peter. Hierna moesten we 1 rondje buiten de baan inlopen. Halverwege kreeg ik het benauwd. Als dit alleen maar inlopen was, was die training dan niet veel te hoog gegrepen voor me? Gelukkig was ik niet de enige. Die eerste training begon met zeer lange warming up, loopscholing en de kern, 8 keer 1 minuut hardlopen. De trainingen waren informatief, vermoeiend en wat schetste mijn verbazing? Na 6 weken kon ik 3 km harlopen zonder te stoppen! Ik was supertrots op mezelf!
Een ander dieptepunt was die Coopertest, ik werd zo zenuwachtig van die klok dat het rennen helemaal niet meer ging. Daar tegenover stonden die keren dat het fantastisch ging. Met de groep voor het eerst buiten de baan trainen en je loopt zomaar 15 minuten achter elkaar, En de keer dat je alleen loopt en het lijkt alsof het lopen helemaal vanzelf gaat. Of de 2e Warmingup loop, 7,5 km in 45 minuten!
Bij sommige is het niet zo fantastisch gegaan. Mieke heeft wel het meest schrikwekkende verhaal. Ze liep samen met Annette en bij de begraafplaats moest ze ernorm plassen. Wat er daarna is gebeurd weet ze niet helemaal meer. Ze heeft zich gericht op een spandoek rood met witte letters finish erop. Toen ze die over was hebben 2 broeders haar onder de armen meegenomen en op een brancard gelegd. Ze werd wakker met een infuus in haar arm en een zuurstof masker op haar neus. Wat er nu precies mis is gegaan weet ze niet. Ze heeft genoeg gedronken, misschien toch niet genoeg suikers en last van warmestuwing? 
